Grossglockner ve Passo dello Stelvio

Sabah Hallstatt’tan ayrıldım ve akşam Bruck’a gelip, ikinci zorlu tırmanışım öncesinde kendime kalacak yer aradım. Geç saatte kalacak bir yer bulamayınca, tren istasyonunda (Bruck-Fusch Bahnhof) uyumak zorunda kaldım.

DSC08128

İstasyon binasındaki tahta koltuklarda, kesintilerle dolu, 2-3 saatlik bir uykuyla ve tam anlamıyla dinlenemeden, Großglockner gibi dik bir dağa tırmanmak üzere, sabah saat yedi civarında yola çıktım. Ferleiten’dan hemen sonraki gişelere geldiğimde, gişedeki memur bana acele etmemi, o gün için hava raporuna göre yağmur, hatta dolu bile beklediklerini söyledi. Gişelerde ücretsiz verilen stickerlardan iki tane alıp bisikletime ve çantama yapıştırdım. O stickerları tırmandıktan sonra yapıştıracaktım ama “Madem yapıştırdım, o halde tırmanmalıyım” diye kendi kendimi motive ederek; uykusuz, arkamda 30 kilo yükle, Großglockner Hochalpenstrasße yolu üzerindeki 2571 metre rakımda bulunan Edelweisspitze noktasına tırmandım. Buradan indikten sonra, rakımı 2504 metre olan Hochtor geçidinden de geçerek İtalya sınırına doğru devam ettim.

Transfăgărăşan’la bu iki geçit arasında yaklaşık 500 metre rakım farkı olmasına rağmen, Großglockner tırmanışım sırasında, şansıma hava güneşliydi ve üşümedim. Dik, mesafe olarak uzun ve biraz da zorlu bir tırmanıştı. Arkamda yük olması, uykumu alamamış olmam performansımı olumsuz etkilese de Avusturya Alpler’inin inanılmaz manzarasını izleyerek pedal çevirmenin verdiği pozitif enerji, beni Edelweiss’a çıkartmaya yeti de arttı bile.

Tarih: 17.07.2015
Yola çıkış: 07.10
Parkplatz Fuschertörl 1 (2407m): 11.37
Edelweisspitze (2571 m): 12.04 (Mola)
Yola devam: 13.17
Hochtor (2504m): 14.04

Hochtor’dan sonra fazla yol yapmak istemedim ve 15 kilometre daha devam edip, Heiligenblut’ta bir kamp alanına çadırımı kurdum. Sonraki gün de Lienz’ten geçtiğim sırada tanıştığım bir Türk ailenin evinde kaldım. Lienz’ten İtalya’ya gitmek için bisiklet yolunu kullandım. Orman içinden, köprülerden, ahşap tünellerden, su ve kuş sesleri eşliğinde Dolomitler’i izleyerek geçtiğim bu yolda hem çok keyif aldım hem de dinlendim.

 

Planladığım üçüncü tırmanış, meşhur Stelvio geçidiydi. Grossglockner kadar zor olmayacağını biliyordum ama yine de stratejik hata yapmak istemedim. Bu yüzden de tırmanış öncesi bisikletime bakım yaptım ve Laas’ta güzel bir otelde kalarak kaliteli bir uyku uyudum. Sabah, protein ve karbonhidrat ağırlıklı bir kahvaltı yapıp yola çıktım. Transfăgărăşan ve Großglockner tırmanışlarından sonra, hem fiziksel hem de psikolojik olarak antrenmanlıydım artık. Önce, Laas’tan 10 kilometre uzaktaki Prato’ya gittim, sonra da 24 kilometre boyunca, ortalama % 8-9 civarı bir eğimde pedal çevirerek, deniz seviyesinden 2760 metre yüksekte bulunan Stelvio geçidine ulaştım ve buraya tırmanan tüm bisikletçiler gibi, Bormio tabelası önünde hatıra fotoğrafımı çektirdim.

Önceden de tahmin ettiğim üzere, Stelvio’yu çıkarken fazla zorlanmadım. Öğlene doğru havanın ısınması biraz bunalttıysa da sorunsuz ve keyifli bir tırmanış oldu. Bu arada, dikkatimi çeken bir şeyden de bahsetmek istiyorum. Yaş ortalaması altmışın, altmış beşin üzerinde olan, fizikleri ve kondisyonları çok iyi, amatör sporcu gruplarına rastladım yolda. Aslında onlar bana rastladı desem daha doğru olur; çünkü hemen hemen hepsi benden daha hızlı gidiyordu. Türkiye’deki yaşam koşulları, insanların beklentileri, vizyonları, beslenme alışkanlıkları, belki de genetik faktörler, böyle bir yaşlılığa müsaade etmiyor gibi görünse de sporun genç yaşta özendirilmesi ve iyi bir çevre bilinciyle, ileriki yıllarda benzer görüntülerin ülkemizde de olacağı inancındayım.

Tarih: 22.07.2015
Laas (yola çıkış): 08.10
Bormio Zirve (2760m): 12.57
Passo dello Stelvio timelapse videosu (videoyu izlemek için tıklayın)

 

Stelvio’dan sonra başka tırmanış planlarım da vardı ancak bunlardan vazgeçip geziyi rölantiye alarak, Lecco ve Como göllerine, daha sonra da Milano’ya gittim. Milano’da üç gece kaldıktan sonra yönümü doğuya çevirdim ve Venedik üzerinden Ljubljana’ya, oradan Zagreb’e, sonrasında da Bosna Hersek’e geçip, yirminci yüzyılın en büyük katliamlarından birini yaşamış olan, yaraları henüz kapanmamış bu güzel ülkeyi gezdim. Sarajevo’da, soykırımın anlatıldığı fotoğraf sergisine, Umut Tüneli’ne ve Sarajevo Tarih Müzesi’ne gittim. Boşnak köylerinde misafirperver Boşnaklar’ın evlerinde kaldım. Potoçari’deki anıt mezarlığı, hemen yanındaki akümülatör fabrikasındaki soykırım müzesini gezdim ve son olarak Srebrenica’ya gittim. Bosna Hersek, Sırbistan ve Kosova arasındaki sınırlarda sorun yaşayacağımı düşünerek, Srebrenica’dan sonra otobüsle Priştine’ye geçtim. Otobüsten indiğimde bisikletimin maşasının kırıldığını fark ettim ve kırılan maşayı değiştirmek için bisiklet tamircisi aradım.

Priştine’de bisiklet tamiri yapan bir dükkan buldum. Günlerden Pazar olduğundan dükkan kapalıydı. Camekanda yazılı telefon numarasını arayıp, dükkanın sahibi olan Orhan ustayla konuştum. Orhan usta hemen geldi ve bana bir maşa hediye etti. “Sen takabilir misin” dedi. “Takarım usta” dedim. “Ben gidiyorum. İşin bitince, dükkanı kapatırsın” dedi ve dükkanı bana bırakıp gitti. Maşayı takmaya çalışırken dükkana müşteriler de geldi. Beni usta zannedip topuna hava bastırmak isteyen, motosikletinin arızasını gösteren kişiler oldu. Neyse, maşayı değiştirdim ve ertesi gün Priştine’den Üsküp’e gidip seyahatimi sonlandırdım. Buradan Orhan ustaya da teşekkür etmek istiyorum. Tanımadığı bir insana dükkanını emanet etmesi, maşa hediye etmesi, dükkandaki aletleri kullandırması, bu zamanda görmeye alışkın olduğumuz şeyler değil.

 

Özet olarak; hurdacıdan alıp, küçük değişiklikler yaptığım eski, ağır bir bisikletle, arkamda yükle, 2 aylık seyahatte 44 gün pedal çevirip 4200 kilometre -şehirleri de eklersek, 5000 kilometre civarı- yol katettim. 11 ülke, 8 başkent, 30’dan fazla şehir, sayısız köy, kasaba gördüm. Bir tanesi Karpatlar’da, diğer ikisi Alpler’de olmak üzere 2000 metre üzeri -iki tanesi 2500 metre üzeri- üç dağ geçidinden geçtim. Böyle bir seyahati yapabilmek için üst seviye bisikletlere ve pahalı donanıma kafayı takıp, yola çıkamayanlara örnek olması açısından, bisikletim hakkında teknik detayları da “Bir Renovasyon Hikayesi” adlı başlıkta topladım. Buradan bisikletimin toplanma hikayesini ve kullandığım ekipmanı inceleyebilirsiniz.

 

 

Reklamlar

Silistra – Bükreş – Transfăgărășan

Dördüncü bölümden devam…

25.06.2015

Sabah saat 07.30’daki ücretsiz feribotu yakalayıp, Tuna’nın karşı kıyısına geçtim. Artık Romanya’daydım ve akşam Bükreş’te olmayı planlıyordum. Fakat, unuttuğum bir şey vardı! Bulgaristan’dan çıkmadan önce, elimdeki Bulgar Leva’larını Rumen parasıyla değiştirmem gerekiyordu. Yaptığım bu dikkatsizlik, feribot hareket halindeyken aklıma geldi. Karşı kıyıda küçük de olsa bir liman, limanda da mutlaka bir döviz bürosu vardır diye düşündüm.

DSC07270

Silistra tarafına son bakış

DSC07283

Tuna Nehri’nde feribotla karşıya geçerken

DSC07271

Tuna Nehri (Romanya tarafı)

İnsan her zaman bu kadar emin olmamalıymış… Feribot kıyıya yaklaşırken, kıyıya doğru baktım da; etrafta değil liman, bina bile yoktu. İndikten sonra, döviz bürosu sorduğum birkaç kişi, Călărași’ye gitmem gerektiğini söyledi. On bir kilometre uzaktaki Călărași şehrine gittim, açık banka ve döviz bürosu aradım. Bankalar Bulgar Levası bozmuyorlarmış, döviz büroları da saat 09.00’da açılıyormuş. Saat dokuza kadar, açık olan ve yeni açılmakta olan hemen hemen tüm bankalara girip, Leva bozup bozmadıklarını sordum. Bir banka görevlisi, bozduklarını söyledi. Çok sevindim ve hemen sıraya girdim. Sıra bana geldiğinde, elimdeki Bulgar paralarını veznedeki kadına uzattım. Kadın önce pasaportumu istedi, sonra bana bir sürü kağıt imzalattı. Yaklaşık on dakika sonra da sistemlerinde hata olduğunu ve paramı bozamayacağını söyledi.

Evden çok erken çıktığımdan kahvaltı yapamamıştım. O banka senin, bu banka benim, koşturmaktan karnım acıkmaya da başlamıştı. Saat dokuz olunca, bu sefer de döviz bürolarını gezdim. Călărași’de sadece bir döviz bürosu Leva’yı bozuyormuş. Paramı bozdurur bozdurmaz, bir fırından birkaç tane gogoşi alıp, açlığımı giderdim biraz.

Bulgaristan’daki Lukoil akaryakıt istasyonlarında şifresiz wifi oluyordu. İnternete girmek istediğimde, hemen bir Lukoil bulurdum Bulgaristan’da… Burada da bir Lukoil ilişti gözüme ve internet vardır düşüncesiyle benzinliğe girdim hemen. Wifi varmış ama şifreliymiş. Kasadaki görevliden şifreyi rica ettim. O da sağ olsun, içeri ofise gitti, dolapları karıştırdı, şifrenin yazılı olduğu kağıdı buldu ve internete girmemi sağladı. Haritadan hangi yolu kullanacağıma baktım ve yola çıkabildim sonunda.

Yola çıktım çıkmasına ama karşımdan nasıl bir rüzgâr esiyordu anlatamam. Ne yapıp ne edip akşam Bükreş’te olmalıydım. Önümde 127 kilometre vardı ve saatte ortalama 15 kilometrenin üstü kârdır deyip, pedallara asıldım. Çok zorlansam da, 17 km/saat ortalama tutturmayı başardım bu rüzgârda. Bu ortalamayı bozmazsam çok geç olmadan Bükreş’te olabilecektim. Nitekim de öyle oldu ve akşam saat 18.30 civarında ikinci sektör tarafından şehre girdim. (Harita için tıklayınız) Bükreş’e gelmeden önce evinde kalacağım arkadaşım Sergiu’yu aradım ve şehir merkezindeki Piata Romana’da buluşmaya karar verdik. Buluşacağımız saate kadar şehirde gezip, fotoğraf çektim.

 

DSC07306

Uzaktan Parlamento binası / Bükreş

prlmnt

Parlamento binası / Bükreş

DCIM100GOPRO

Bükreş

DCIM100GOPRO

Bükreş

DCIM100GOPRO

Bükreş

İyi bir bisikletçi ve bir ironman olan Sergiu’dan, Transfagaraşan tırmanışı öncesinde bilgiler aldım. Her sene 1 Temmuz’da açılan Transfagaşan yolunun son durumunun fotoğraflarını gösterdi bana Sergiu. Geçidin en yüksek yerindeki tünelin iki ağzının da kapalı olduğunu ve bu tünelden nasıl geçebileceğimi anlattı…

Bükreş’te iki gece kaldıktan sonra 27 Haziran 2015 sabahı Bükreş’ten ayrıldım. Bugün mümkün olduğu kadar Transfagaraşan’a yaklaşmak istiyordum. Yolda bir ara telefonuma mesaj geldi. Mesaj Sergiu’danmış… Radyoda dinlemiş; Transfagaraşan yolunun bugün açıldığı haberini veriyordu bana. Daha sonra, yol üzerinde de “Transfagaraşan Deschis” yazan, yani yolun açıldığını gösteren tabelaları görünce biraz rahatladım. Bugün, toplamda 176 km yol yaparak Oeştii’ye geldim (Harita için tıklayın) ve sakin, güzel bir pansiyonda konaklayıp, sabaha dinlenmiş olarak uyandım. Bu geziye hazırlanırken, niyetim Piteşti ya da Curtea de Argeş’te konaklamaktı. Hava kararmadan biraz daha Transfăgărășan’a yaklaşmak istediğimden, Curtea’da durmadım, devam ettim. Bu arada, Curtea’yı çok beğendim. Küçük bir şehir ama turistik ve tarihi güzellikleri dikkatimi çekti.

DSC07332

İşte, beklediğim güzel haber…

DSC07337

Curtea de Argeş

28.06.2015

Sabah, kahvaltımı yaptıktan sonra, saat 11 buçuk gibi Oeştii’den yola çıktım. Güzel Transilvanya köylerinden, dere kenarlarından, ormanın içinden geçerek Vidraru Barajı’na geldim. Buraya kadar keyifli tırmanışlar vardı. Asıl tırmanış, gölden sonra başlayacaktı… Vidraru Gölü bittikten sonra, yaklaşık 1200 metre yüksekliklerdeyken, hafiften yağmur atıştırmaya başladı. Bir yerde durup yağmurluğumu, pantolonumu giydim ve su geçirmeyen ayakkabı kılıflarını ayakkabılarıma geçirdim.

 

DSC07339

Transilvanya köy evleri

DSC07344

Transilvanya köy evleri

DSC07343

Transilvanya’da bir köy evi

DSC07358

Baraj Vidraru

DSC07359

Baraj Vidraru

1285 metreden sonra asıl tırmanış başladı… Eğim çok zorlamasa da, hava gitgide bozuyordu ve üşümeye de başlamıştım. Ayakkabı kılıflarının üzerinde, eksi 10 dereceye kadar koruduğu yazsa da, en çok ayaklarım üşüyordu. Ayakkabılarımda su geçirmeyen kılıf olmasına rağmen, ayakkabılarım su alıyordu. (Bunları Ankara’ya döndükten sonra Dechatlon’a ve Schimano’ya bildireceğim!) Bu yüzden de seyahatin sonları biraz eziyete dönüştü. Bir an evvel tırmanıp, aşağı inmek istiyordum. Zirveye yaklaştıkça hava daha da soğudu, yağmurun ve rüzgarın hızı arttı; sisten neredeyse göz gözü görmüyordu.

DSC07362

Transfăgărășan yolu, 1285 m

DSC07363

Transfăgărășan yolu

DSC07366

Transfăgărășan yolu

DSC07367

Transfăgărășan yolu, 1580 m

 

DSC07372

Transfăgărășan yolu

Nihayet, zirvedeki tünele girdim. Farımı yaktım ve karanlık tünelde ilerlemeye çalıştım. Benim ve diğer araçların ışıklarından başka bir ışık yoktu. Hatta, tünelde araç olmadığında sadece kendi farımın sisteki hüzmesini görüyordum. İçeride havalandırma, ışık vs hiçbir şey yoktu. Tünel kapalı olsaydı, buradan geçmek istemezdim. Çok mecbur kalsam geçerdim belki ama, eminim tedirgin olurdum.

DCIM103GOPRO

Transfăgărășan yolu

DCIM104GOPRO

Tünelde karşılaştığım İspanyol bisikletçi

Evet, bisikletle iki bin metre üzeri ilk tırmanışımı gerçekleştirip zirveye geldim. Niyetim, Balea Gölü yanında çadır kurup, geceyi burada geçirmekti ama sis yüzünden gölü bile göremedim. Yolun kenarında yiyecek içecek satan tezgahların şemsiyelerinin altından birkaç fotoğraf çekebildim sadece ve üzülerek oradan ayrıldım. Yoğun sis içinde, körlemesine yola devam ettim. Ellerim üşüdüğünden frenleri bile zorlanarak sıkıyordum. Konaklayacak bir yer bulana kadar bu şekilde yola devam ettim. Gördüğüm ilk binanın yanında durdum, bir şeyler yedim, kendime geldim… Sonra, bir müddet daha devam edip Cartişoara’da bir pansiyona yerleştim.

DSC07373

Transfăgărășan geçidi, en yüksek noktası; 2034 metre

transfagarasan 001

Transfagaraşan yolu, kuzey tarafı; iniş yolu…

transfagarasan 002

Transfagaraşan yolu, kuzey tarafı; iniş yolu…

 

Transfăgărășan tırmanışı, timelapse videomu izlemek için tıklayın.

Tarih: 28.06.2015
Güzergâh: Oeştii – Transfăgărășan -Cartişoara  (Harita için tıklayın)
Mesafe: 103 km
Gezinin devamını okumak için tıklayın…